از خون دوم در بين عادت ديده حيض قرار دهد ( به اين معنى كه مجموع اين مقدار با مقدارى كه از أول حيض قرار داده - براي كسرى خون أول - با پاكى ما بين آنها از ده روز تجاوز نكند ) أو نيز هم حيض است واگر نه خون دوم استحاضة است ، ودر بعضي موارد بايد تمام خون أول را حيض قرار دهد ( نه خصوص مقدارى از آن را كه براي كسرى خون أول بايد حيض قرار مىداد ) واين به دو شرط است ( ( أول ) ) آن كه به مقدارى بر عادت مقدم باشد كه بگويند عادتش جلو افتاده ( ( دوم ) ) آن كه اگر أو را حيض قرار بدهد لازم نيايد كه مقدارى از خون دوم كه در عادت واقع شده از ده حيض خارج شود مثلا اگر عادت زن از چهارم ماه تا دهم بوده واز أول ماه تا آخر روز چهارم خون ديده ودو روز پاك بوده وبعد دوباره تا پانزدهم خون ديده تمام خون أول حيض است وهمچنين خون دوم تا آخر روز دهم . ( مسأله 490 ) : زنى كه عادت وقتيه وعدديه دارد . اگر در وقت عادت ، خون نبيند ودر غير آن وقت به شماره روزهاى حيضش با نشانه‌هاى حيض خون ببيند ، بايد همان را حيض قرار دهد ، چه پيش از وقت عادت ديده باشد چه بعد از آن . ( مسأله 491 ) : زنى كه عادت وقتيه وعدديه دارد ، اگر در وقت عادت خود سه روز يا بيشتر خون ببيند وشماره روزهاى آن كمتر يا بيشتر از روزهاى عادت أو باشد وپس از پاك شدن دوباره به شماره روزهاى عادت خويش خون ببيند در اينجا چند صورت دارد : 1 ) آن كه مجموع آن دو خون با پاكى ميان آنها از ده روز بيشتر نشود ، در اين صورت مجموع دو خون يك حيض حساب مىشود . 2 ) آن كه پاكى ميان آن دو خون ده روز يا بيشتر باشد ، در اين صورت هر كدام از آنها حيض مستقل قرار داده مىشوند .